لوله فولادی گالوانیزه گرم در فرآیند تولید با استفاده از لوله‌های فولادی زنگ زدگی آغشته به مایع روی با دمای 500 درجه و ساخت لایه روی متصل به سطح فولاد به منظور دستیابی به هدف ضد خوردگی است.
لوله فولادی گالوانیزه یک لوله فولادی است که با روی پوشش داده شده است. این پوشش از فولاد در برابر خوردگی محافظت می کند. بیشتر برای ساخت و ساز در فضای باز مانند نرده ها و نرده ها یا برای لوله کشی داخلی استفاده می شود. گاهی اوقات به آن لوله آهنی گالوانیزه نیز می گویند.
فرآیند گالوانیزه شدن اولین بار توسط دانشمندان در دهه 1770 مورد بحث قرار گرفت، تقریباً 60 سال قبل از اینکه سرانجام در دهه 1830 معرفی شود. مهندس فرانسوی استانیسلاوس ترانکویل مودسته سورل در سال 1937 اولین حق ثبت اختراع را برای این فرآیند دریافت کرد و بلافاصله پس از آن شروع به ساخت آن کرد. در دهه 1850، اروپا فولاد گالوانیزه را از کارخانه های تولیدی واقع در سراسر قاره تولید می کرد. ایالات متحده مدت کوتاهی پس از آن، اولین کارخانه خود را در دهه 1870 افتتاح کرد.
در اواسط تا اواخر دهه 1900، مس جایگزین فولاد گالوانیزه به عنوان ماده انتخابی در اتصالات لوله شد.
در اواسط تا اواخر دهه 1900، مس جایگزین فولاد گالوانیزه به عنوان ماده انتخابی در اتصالات لوله شد.
برای ایجاد لوله فولادی گالوانیزه، مواد فولادی را در حمام مذاب روی قرار می دهند. به این فرآیند گالوانیزه گرم نیز می گویند. این دو فلز در این فرآیند از نظر شیمیایی به یکدیگر متصل می‌شوند و بنابراین هرگز از هم جدا نمی‌شوند و در نتیجه یک نوع فولاد مقاوم‌تر و ماندگارتر می‌شود.
این نوع لوله برای خطوط گاز مناسب نیست، اما معمولاً تا اواسط تا اواخر دهه 1900 برای لوله کشی کامل و در خانه استفاده می شد، زمانی که مس به عنوان ماده انتخابی لوله جایگزین آن شد. در آن زمان کشف شد که رسوب آهک در لوله های فولادی گالوانیزه سریعتر از مس یا پلاستیک رخ می دهد. هنوز هم گاهی اوقات در داخل ساختمان برای لوله کشی استفاده می شود، به ویژه برای جایگزینی قسمت های کوچک لوله، که در آن جریان به شدت توسط بخش های رسوب آهک قطع نمی شود.
